Ni: Marc Erron San Mateo
Napapaungol na ang babae, mahina pero napansin ito ng lalaki. Inihinto na niya ang pagdidila sa tinggil at mas ibinuka pa ng lalaki ang mga hita ng babae gamit ang kanyang mga tuhod. Mababaliw ang babae. Kinakagat ang labi. Itinitirik ang mga mata. Nababasa.
Handa na nga ito.
Muling tinignan ng lalaki ang mga ngipin na dumidiin sa labi at ang mga matang naglabas ng isang patak ng luha at saka ibinaling ang tingin sa kike ng babae, basa at naririnig ang bulong nitong hinihiling na iligtas siya sa pagkakalunod sa mala-walang hanggang pagnanasa. Sumalida, at sa isang galawan, ipinasok niya ang tite sa kike ng babae kasabay ng pagtakip ng ulap sa nagliliwanag na buwan ng gabing iyon, malamig.
“Kamusta?”
“Hoy! Sino ka? Bakit ka andito?”
“Tinatawag mo ako eh. Hindi ba?”
“Ha? Bakit naman kita tatawagin eh ni hindi nga kita kakilala? Umalis ka nga!”
“Easy ka lang. Nag-iinit ka kaagad. Bago mo ako paalisin, hayaan mo munang magkausap tayo. Halatang ‘di ka sanay sa usap-usap, o wala kang nakakausap, o ayaw mo ng kausap?”
“Wala kang paki-alam! Alam mo, naiirita na ako. Bago ka masaktan eh umalis ka na dito.”
“Pinapatawa mo naman ako. Ako lang siguro ang una mong nakausap ‘no? Ano ba ang pinaggagagawa mo’t ganyan ka kailap? Nakakaawa ka naman. Mukhang kailangan mo ng makakausap.”
“Maawa ka sa sarili mo kapag sinaktan kita. Teka, nasa’n na ‘yung kausap ko kanina? Kakilala mo ba ‘yun?”
“Ah, oo nga pala. Kausap mo nga pala kanina ‘yung mokong na iyun. ‘Wag mo nang isipin ‘yung mokong na ‘yun. Walang kwenta ‘yun, puro porma lang ‘yung mang-aagaw na ‘yun eh. Bakit mo pa hinahanap ‘yun eh andito naman ako.”
“Mayabang ka rin pala. Mukhang madalas kang nakikipag-usap ah. May bilib ka rin sa sarili mo no? Ano ba mga pinagkakaabalahan mo?”
“Teka, okay na ba tayo? Hindi ka na galit? Hindi mo na ako papaalisin?”
“ May magagawa pa ba ako? Kahit naman yata sabihin kong umalis ka eh hindi ka rin aalis. Tutal, mukha ka namang maayos kausap. At mukhang kailangan ko nga talaga ng kausap. Pasensya na kanina, nabigla lang ako sa iyo.”
“Wala ‘yun, sanay na ako sa mga ganyang sitwasyon, mga ayaw at natatakot makipag-usap. Marami na ring tinaboy ako na para bang may gagawin akong masama sa kanila. Pero siyempre, hindi ako umalis at kinulit ko pa rin sila. Sa huli, nagkakasundo rin naman kami. Ang una lang naman palagi ang mahirap sa lahat ng bagay. Speaking of una, ako ang una mong nakausap ‘no?”
“Hmmm… Hindi ikaw, may nauna pa sa iyo. ‘Yung hinahanap ko sa iyo kanina. Pero kung tutuusin, mukhang mas masarap kang kausap kaysa sa kanya, Uy? Uy? Uy! Nasa’an ka na?”
Yumakap ang malamig na hangin sa dalawa at sinubukang bihisan ang mga hubad na katawan ngunit naunahan na ito ng pawis at ng kamunduhan. Hinugot ng lalaki ang tite niya. Sumimangot ang babae habang sinusundan ng tingin ang lalaking isinasara ang bintana. Wala na ang hangin, ngunit hindi ang pawis at ang kamunduhan. Muling lumapit ang lalaki sa babae at hinalik-halikan ang babae at binulungan ito na dumapa siya. Nakakagat labing dumapa ang babae. Itinapik-tapik ng lalaki ang tite niya sa magkabilang pisngi ng puwet ng babae, pinadulas sa mga hita nito at muling ipinasok.
“O sa’n ka nanggaling? Bakit ka umalis? Buti bumalik ka. Akala ko mabibitin ang pag-uusap natin.”
“Ayos talaga kayo ‘no? Kanina pinagtatabuyan mo ako, tapos ngayon, nawala lang ako sandali eh hinahanap mo agad ako. Kunwari pa kayong aayaw-ayaw.”
“Marami pa kasi akong gustong itanong sa iyo eh. Akala ko nawala ka na.”
”Ano nga pala ulet ‘yung pinag-uusapan natin kanina?”
“Sabi ko, mukhang mas masarap kang kausap kaysa doon sa nauna sa iyong nakausap ko. Madalas kang nakikipag-usap no?”
“Madalas-dalas din. Wala naman din kasi ako masyadong ginagawa, kaya nakikipag-usap na lang ako. Iyun ang mahirap sa walang magawa.”
“Buti hindi ka nagsasawa?”
“Hindi naman. Pero minsan nakakabagot kapag sila’t sila lang din ang nakakausap ko. Kaya minsan, kahit hindi ko trip, nakikipag-usap na lang din ako, kaysa sa tumanga ako. Kumbaga eh ‘No choice’.”
“Ganun ba. Baka mabagot ka sa akin, nakakahiya sa iyo.”
“ ‘Wag kang mag-alala. Hindi naman ako nababagot sa iyo. Kita mo nga, ako pa lumapit sa iyo at bumalik pa ako kanina dito nung umalis ako sandali. Kadalasan, nagugustuhan ko ang mga unang beses kong nakakausap.”
“Talaga? Natatakot lang kasi ako, baka mabagot ka sa akin.”
“Bakit ka naman natatakot na mabagot ako?”
“Baka kasi wala nang makipag-usap sa akin. ‘Lam mo, naiinip na rin kasi talaga ako. Ang tagal ko ring nag-isa. Ayoko na nga sanang maulit iyon.”
“Naranasan ko na rin iyan nuon. Parang hindi ko alam kung anu ba dapat ang gawin ko o ang ginagawa ko. Kaya simula nuong unang beses na may kumausap sa akin, hinahanap-hanap ko na ang pakikipag-usap. Hindi ko na nakakayanang mag-isa.”
“Mukhang marami ka na ngang nakausap. Ano ba pakiramdam ng marami nang nakausap?”
“Masarap. Mas masarap kaysa sa nag-iisa ka. At chaka, mas nakikilala ko ang sarili ko kapag nakikipag-usap ako kaya hanggat maaari, palagi akong naghahanap ng makakausap. Pero sa kabilang banda, katulad ng sinabi ko sa ‘yo kanina, nakakabagot din kung sila’t sila lang din nakakausap ko. Kaya’t madalas akong maghanap ng bagong makakausap.”
“Teka, naguluhan ako duon sa sinabi mo. Bakit kailangan mo pang kilalanin ang sarili mo?”
“Mahirap makipagusap kapag hindi mo kilala ang sarili mo. Tignan mo nga kanina, natakot at nainis ka sa akin kasi hindi mo ako kilala at hindi ako nakapagpakilala sa iyo.”
“Bakit nga ba hindi ka nagpakilala? Sino ka ba talaga?”
“Hindi ko alam. Hindi ko pa alam kung sino ako.”
“Ha? Nakakatawa ka! Ang labo mo!”
“eh bakit, ikaw ba, kilala mo na ba sarili mo? Alam mo na ba kung sino ka?”
“Hindi rin.”
“Hindi rin pala, tapos kung magsalita ka eh akala mo kung sino kang magaling.”
“Lam mo, sa totoo lang, hindi ko malalaman na andito pala ako, na ito pala ako, kung hindi ninyo ako kinausap.”
“Tignan mo. Kaya ako, gusto ko palagi ng may nakakausap.”
“Sa tingin mo, ilan pa ang kailangan mong makausap bago mo tuluyang makilala ang sarili mo?”
“Hindi ko alam.”
“Ha? Hindi ka ba natatakot na baka masayang lang yang ginagawa mo at baka hindi mo magawang kilalanin ang sarili mo?”
“Hindi. Sa katunayan nga, gusto ko ito, may thrill. Walang kwenta kung alam mo na ang mga mangyayari. Kapag ganun, parang hindi mo hawak ang kapalaran mo. Para kang laruan na may ibang kumokontrol at naglalaro sa iyo.”
“Ang gulo mo. Teka nga lang.”
Tumayo ang nakadapang babae at humarap sa lalaki. Naghalikan ang dalawa habang hinahawakan ng isa’t-isa ang kanilang mga ari. Inakay ng babae ang lalaki papalayo sa kama at sumandal ito sa mga dingding malapit sa bintana ng kwarto niya. Ibinuka ng babae ang mga hita nito at hinila ang titi ng lalaki papunta sa kanya.
“Mukhang komportable ka na sa akin ah.”
“Medyo, okay ka naman pala kasing kausap.”
“Ikaw lang naman kasi itong pakipot pa kunyari.”
“Maiba lang ako, pwede mo ba akong kwentuhan tungkol sa mga nakausap mo na? Siguro marami na sila.”
“Marami sila. Baka ikaw ang mabagot sa akin kapag kinuwento ko silang lahat.”
“Ganun ba. Hmmm, ikwento mo na lang ‘yung mga nakausap mo na hindi mo makakalimutan.”
“O sige. Kanino ba ako magsisimula? Hmmm, alam ko na! Kay…. Kay…. Kay….”
“Kanino? Sino?”
“Hindi ko alam kung sino siya eh. Hindi ko natanong pangalan niya. At Hindi rin ako sigurado kung kilala na ba niya sarili niya.”
“Ang labo mo rin talaga ‘no? Ayos ka rin.”
“Eh anong magagawa ko, nakalimutan kong itanong kung sino siya. Kakaiba kasi siyang kausap. At saka, mukhang hindi kami dapat nag-uusap. Parang bawal kaming magkausap.”
“Bawal pala eh bakit kinausap mo pa rin?”
“ ‘Yun nga ang gusto ko ro’n, masarap kapag alam mong nagagawa mo ang bawal. At saka, katulad na lang ng sinabi ko sa iyo kanina, nakakabgot kapag sila’t sila lang din ang nakakausap ko. Kaya sinubukan ko siyang kausapin at hindi naman ako nagsisi. Masarap siyang kausap! Kakaiba siya!”
“Paano naman siya nagging kakaiba?”
“Ewan ko, siguro kakaiba ‘yung mga pinag-uusapan naming at pati ‘yung mga pinag-uusapan naming ay bawal din. Tignan mo, dadating din ang araw, magsasawa ka sa mga nakakausap mo, magiging pare-pareho na lang sila kaya maghahanap ka ng mga kakaiba, ‘yung tipong magbibigay sa iyo ng bagong dahilan kung bakit kailangan mong makipag-usap.”
“Ayoko naman ng ganun. Nakakatakot, baka kung sino-sino na lang ang lumapit sa akin. Kung pwede na lang nga sana ay ikaw na lang ang palagi kong nakakausap.”
“’Wag mo naman akong bolahin. Nasasabi mo lang ‘yan dahil hindi mo pa nasusubukang makipag-usap sa iba. Sigurado ako, pag may iba nang kumausap sa iyo, makakalimutan mo na ako at maaaring mas magustuhan mo siyang kausapin kaysa sa akin kaya hahanap-hanapin mo siya. Maniwala ka sa akin, napagdaanan ko na ang lahat na ‘yan. Kaya nga, eto ako ngayon, palaging naghahanap ng bagong makakausap, at eto, nakausap kita.”
“E di ibig sabihin, makakalimutan mo rin ako pag nakipag-usap ka na sa iba?”
“Secret! Ako na lang ang makakaalam no’n!”
“Madaya ka rin ‘no? Pero basta, ayoko ng kung sino-sino na lang ang kakausap sa akin.”
“Kung ayaw mong maniwala sa akin, ito ang sasabihin ko sa iyo: Nasa sa iyo kung makikipag-usap ka sa iba o hindi. Huwag mong hayaang maging laruan ang sarili mo. Kailan man ay hindi mawawala sa iyo ang kontrol, pwera na lang kung ipagsawalang bahala mo ang kontrol mo.”
“E bakit ikaw, mukhang wala kang kontrol? E di laruan ka? Kasi marami ka nang nakausap eh.”
“Parusa ko ito.”
“Parusa dahil sa’n?”
“Parusa dahil sa pagnanais ko na makilala ko ang sarili ko. Pinili ko na maging laruan at mawalan ng kontrol sa sarili ko.”
“Ha? Bakit kailangan kang parusahan dahil do’n? Wala namang masama kung gusto mong makilala ang sarili mo sa tuwing nakikipag-usap ka, di ba?”
“Wala nga, pero sa kalagayan ko, nawawala na ako sa sarili ko. Naiiba na ang dahilan ko kung bakit nakikipag-usap ako. Hindi na dahil gusto kong makilala ang sarili ko, kundi dahil natatakot na akong mag-isa. At nakakagulo na ako ng iba na nananahimik at hindi ko naman dapat kausapin, pero kinakausap ko pa rin.”
“Pwede bang pakiulit? Wala akong naintindihan eh.”
“Hay, inosente ka pa nga talaga. Hayaan mong panahon na lang ang magturo sa iyo.”
“Sige na, ipaliwanag mo sa akin. Gusto kong maintindihan ang bagay na ‘yon. Sige na, ipaliwanag mo ulit.” pagpipilit ng kike ng babae.
“’Wag ka nang makulit,” sagot ng tite ng lalaki. “Kwentuhan na lang kita ng iba. Meron akong nakausap noon. Mapagpanggap! Kunwari gusto kang kausap pero hindi naman. Tapos, meron din akong nakausap no’n. akala mo kung sinong magaling kasi—“
“Bakit? Ano problema? Ayos ka lang ba?” tanong ng lalaki.
“Sorry, daddy. Hindi ko mapigilan. Naaalala ko si mommy.” Sagot ng babae.
At isang patak ng luha ang nagmamadaling umagos sa pisngi ng babae na nais saluhin ng hanging nasa labas ng bintana.
litpower